Fotograferen begint met voorspellen, de weersvoorspelling. Met een dochter die in het Zuiden van Frankrijk woont en werkt als herder, is het raadplegen van de Météo-France een terugkerend ritueel opdat ik in gedachten bij de hoedende herder en haar schapen ben. Dichter bij huis maak ik meestal gebruik van Buienradar, de bekende website die met radar en satelliet de ‘actuele neerslag’ (lees regen) in beeld brengt. Maar de website heeft zich de afgelopen jaren tot een waar weerplatform ontwikkeld waar allerlei verschillende aspecten van het weer aan de orde komen. De de site laat inmiddels veel meer zien dan alleen de (kans op) regen. Bij mij is de ‘5-daagse per uur’ het meest geliefd om dat deze voorspelling helpt te besluiten op welke dag het goed fotograferen is en bij welke tijdstip, zonsopgang of juist bij ondergaande zon. Zo was de mist op de decemberochtend (bovenstaande foto) al een paar dagen eerde voorspeld en kon ik alles voorbereiden om er vroeg op uit te gaan.
Maar nog voordat ik er daadwerkelijk vertrok, was het zaak eerst de zichtwaarden te controleren. Het fenomeen zichtwaarden leerde ik kennen toen ik met de luchtfotografie begon. Zichtwaarden vormen een indicatie voor het zicht wat je als piloot op een bepaalde locatie hebt. Als je op het zicht, dus zonder instrumenten vliegt, bepalen die waarden of je kunt/mag vliegen. Daarbij zo heb ik geleerd, zijn zichtwaarden ook een indicatie zijn voor de kwaliteit van de luchtfoto’s. De waarden kunnen enorm verschillen, zijn meestal tussen de 10 en 40 km (op zeer heldere dagen). Het kaartje hiernaast laat echter zeer lage waarden zien, een zeer mistige dag waarop ‘visual flight’ verboden was, maar fotograferen natuurlijk niet.
Zoals het historische kaartje ook laat zien is dat er per streek grote verschillen kunnen zijn, vandaar dat ik de waarden nog voor vertrek controleerde. Voor mijn locatie was het zicht was op de decemberochtend bij zonsopgang minder dan 200 en het zou die dag niet wezenlijk verbeteren naar bleek.
Terwijl ik door de duinen struinde het leek er zelfs soms op of het steeds mistiger werd, zo nu en dan raakte ik volledig gedesoriënteerd. Ik moest dan ook direct denken aan Stephan Vanfleteren die beschrijft hoe hij bij het werken aan Transcripts of a Sea, bij verschillende gelegenheden de zee fotograferend in de mist en staand in de zee, in gevaar komt omdat hij de weg terug naar de kust niet mee kan vinden. De tentoonstelling in Gent van Vanfleteren is inmiddels voorbij, zijn ervaringen bij het fotograferen zijn echter ook te lezen in het gelijknamige boek, uitgegeven bij Uitgeverij Hannibal.
En hoewel ik op een bepaald moment de weg kwijt was, werd het gelukkig toch geen echt Vanfleterentje. Op de zandgronden van de Staatsbossen liep ik natuurlijk geen echt gevaar, maar ik was wel blij om een digitaal kompas te hebben in de vorm van Pocket Earth. Dankzij deze telefoon app met offline kaarten én de GPS Navigatie kon ik mij oriënteren en mijn weg vervolgen om einde middag veilig thuis te komen, tijd voor een Wintervrund.
