Het is Derde Paasdag als ik dit blog schrijf, de dinsdag na Pasen. Het is een gedenkwaardige Paasweek geweest waarin ik afscheid van mijn donkere kamer genomen heb. Als eerste werd de natte tafel gedemonteerd, deze vond zijn weg naar Assen, naar fotograaf Sake Elzinga die mij verblijdde met een portret.
Viel trouwens nog niet mee om alles in de Berlingo XL te krijgen …
In het eigenlijke Paasweekeinde dit jaar geen Matthäus of Johannes, wel luisterend naar Raphaël Pichon en zijn Ensemble Pygmalion), en aan het verhuizen: de ontwikkel-machine met een keur aan filmspiralen en tanks, de loodzware roterende glanspers, de Amerikaanse Beseler vergroter met zelf geïmporteerde koud licht kop krijgen een tweede leven.
En waar ik woon, net buiten het centrum, geen Paasdrukte noch parkeer perikelen, wel zondagse rust en inladen voor de deur. Aan het eind van de Paasmaandag de vreemde gewaarwording van een gehele lege donkere kamer, ‘Es ist vollbacht’. Als ik een afscheidsfoto post op Instagram lees ik Emptiness is a new beginning.
