Nu dat de ontmanteling van de donkere kamer achter de de rug is, is er weer alle ruimte in zowel mijn hoofd als in de agenda om weer te gaan zwerven op zoek naar foto’s in de duinen rond Bergen. Verdwalen zal niet zo gauw gebeuren, her en der kom je wegwijzers tegen, soms heel bijzondere. Zoals voormalige drakentanden, betonen driehoeken die in rijen gelegd tijdens de Tweede Wereldoorlog deel uit maakten van de Atlantikwall en tankversperringen vormden.
Nieuwe lente-foto’s laten nog wat op zich wachten, na een paar warme dagen is het toch weer winters koud en de vegetatie bloeit nog niet echt op. Dat geeft me de gelegenheid om voor dit blog aandacht aan iets anders te besteden, namelijk wat ik zoal op mijn tochten bij me heb.
Als eerste, bovenaan op de foto, mijn statief. Zeer compact, licht in gewicht (even meer dan 1200 gram) en gemaakt van carbon. Dan de Fuji camera, de GFX100RF, een oude bekende (zie het eerdere blog, over mijn nieuwe kleine vriend). Verder bestaat mijn gereedschap uit een flesje lens-schoonmaak-vloeistof en een lenspen met borsteltje. Natuurlijk ontbreekt een reserve batterij niet, en ben ik verder voorzien van een noodrantsoen in de vorm van een müslireep, soms ben ik een paar uur onderweg. Mede daarom ook wc-papier bij de noodvoorraad, op de foto geflankeerd door een kampeerschepje. Want je begrijpt, als de hoge nood zich onderweg aandient, komt het schepje voor kleine graafwerkzaamheden goed van pas!
