Ruim een jaar geleden, augustus 2025, maakt ik mijn eerste foto’s van de stuifduinen van het Buizerdvlak bij Bergen aan Zee. Ik kon toen niet vermoeden dat ik een jaar lang vrijwel wekelijks zou gaan fotograferen in de duingebieden tussen Egmond en Schoorl en dat deze fotografie zou uitgroeien tot het project Duin⎪Dune.
We zijn nu ruim een jaar verder en afgelopen weken heb afscheid genomen van de duinen ten noorden en ten zuiden van Bergen, afscheid van de Staatsbossen met Baaknol en Kerf, het Zuiderachterveld, de Woudweg, het Nieuwe Land en de Duinen van Six. Duin⎪Dune is een contemplatieve serie landschappen geworden, vaak meditatieve stillevens, geen toeval dat ik het afgelopen jaar ook bezig was (en ben) met zenmeditiatie.
Terwijl ik in augustus op pad was, was het mooi zomers weer, zeer warm en vooral erg droog. De verschillende duinmeertjes en vennetje die ik had leerde kennen waren sterk in grootte gereduceerd of zelfs geheel verdwenen, een onverwachte nieuwe dimensie van de duinlandschappen (wel fotogeniek moet ik bekennen).
Gelukkig geen duinbranden in Noord-Holland, de gevolgen van de verschillende natuurbranden in andere gebieden ben ik momenteel aan het fotograferen (maar daarover meer in een volgend blog).
Buizerdvlak, augustus 2025 en augustus 2026, met regen (klik op foto voor vergroting).
Augustus is niet alleen de oogstmaand, maar ook de maand waarin de meteorologische zomer ten einde komt, samen met de Hondsdagen. Deze vaak zeer warme dagen wordt regelmatig afgesloten met regenbuien en onweer en ik werd dan ook, al fotograferend, door de regen overvallen. Toeval of niet, het gebeurde juist tijdens een van mijn laatste bezoeken aan de stuifduinen, de plek waar een jaar eerder Duin⎪Dune was ontstaan, geïnspireerd door landschappelijke abstracties die ik daar zag. Het fotograferen in de regen maakte de cirkel rond, de oogst binnen gehaald en het project afgesloten.
